een dag vol emoties

Gisteren keek ik (Wendy) naar al het speelgoed, wat was het veel. Heel veel, waar gaan we dat kunnen zetten? Gaan ze het kunnen gebruiken? Gaat het niet verloren? Wat een zonde zou dat zijn!

Guido vertelde laatst dat hij al eens wat speelgoed gaf, maar daar zag je al niets meer van. Verkocht? Gestolen? Stuk gemaakt? Toen had ik ineens het idee om een spelotheek te maken van al die materialen zodat de juffen in de school materialen kunnen lenen en ze moeten er ook zorg voor dragen. Zou dat geen goed idee zijn? De anderen waren dadelijk zeer enthousiast. J deelproject nummer 2!

Deze dag in de kleuterschool was aan de ene kant fun en aan de andere kant heel zwaar.

Jo en ik (Wendy) leerden de juf en de kinderen spelen met puzzels. Ze kenden het niet, straf eh! Het was heel leuk voor de kinderen, je zag dadelijk die succeservaring. Maar ook de juf was enthousiast. Ze wou natuurlijk het kind dadelijk helpen, maar we probeerden haar te laten zien hoe je het ook op een andere manier kon doen. Terwijl we rustig buiten met een groepje buiten aan het puzzelen waren, hielden Evi en Katrien de klas bezig. Dat was een ander paar mouwen. Een verhaal vertellen op een stoeltje achter een bank… Niet gemakkelijk! Dus Katrien en Evi hadden het idee om de klas te veranderen, de bankjes herschikken, niet allemaal op een rij. Het was aangenamer. Dan Mochten ze voor het eerst kleuren! Sommige kleuters (2,5 jaar) begonnen letters op te schrijven! Hallo! Letters! Wanneer  Katrien en Evi vertelden dat ze alles mochten doen wat ze wilden, begonnen de gezichtjes te veranderen in pareltjes en ze kribbelden er op los. Daarna zagen Evi en katrien geen enkel lettertje meer! J

Toen de juf terug binnen was zette ze de banken niet allemaal terug! Waauw! 1 lijn banken en de rest stond in groepjes! Yes! We hebben iets bereikt! De juffen zijn zeer enthousiast! En dat helpt ons ook wel. Want je wilt hier zoveel helpen en veranderen dat het onmogelijk lijkt. En dat werkt voor onze groep demotiverend.

Op naar de lagere school. 1^e leerjaar en 2^e leerjaar. 57 en 48 leerlingen! Geen enkele afspraken en nog geen enkel spel gespeeld, je kan je wel inbeelden dat het redelijk vermoeiend ging. Met handen en voeten uitleggen waarover je niet over de lijn mocht, met handen en voeten voordoen, met handen en voeten zweten en afzien in de zon J. Wat een grote klassen! Niet te doen. Maar op het einde van de lessen konden ze het spel. We waren kapot, maar het was wel gelukt. Herhaling zal dat bevestigen.

Na de middag hadden we de oudsten! We speelden trefbal. Wat een enthousiasme, ik verloor me volledig in het spel, samen met de kinderen! Waauw, zo merk ik toch wel weer dat ik zeer competitief ingesteld ben door mijne basket. J toen ik vertelde dat ik basket deed vonden ze me best cool ;-) De kinderen vonden het spel geweldig. Het is een zeer moeilijk spel, maar door de super uitleg van Evi en Jo ging het spel gelijk niks! Katrien en ik waren net iets te enthousiast om het spel rustig uit te leggen. Hihi een mooi einde van de schooldag.

Daarna gingen we naar de winkel van Guido en naar een schooltje kijken in een slum. Ongeveer 65% woont in Uganda in een slum. Guido zijn winkel hangt vol met leuke 2^e handse kleren.

Daarna gingen we samen met Sadra naar de slum. Waauw, elk blij gevoel in me veranderde in iets negatief. Wat een huisjes, zo klein, op elkaar. Tussenin een gootje, steegje, kinderen, boda boda’s. We wandelen tussen het vuil en kwamen in het schooltje, het was verschrikkelijk om te zien. Niet te omschrijven! Even moesten we heel hard slikken!